Jason (jcreed) wrote,
Jason
jcreed

caught a lite sneeze, dreamed a little dream

Woke up at 6:50 am hacking on some wicked post-nasal drip. I think I have a cold. First one this winter, though, I think, so I'm not doing too bad.

Went to Fuel and Fuddle with lincoln3 and denorae last night, didn't eat much. So in fact I ate at all three of the Oakland Ave. restaurants in one day -- I think they are owned by the same people. They Ownz0r me and my wallet, anyway.

I attempted, at adam's suggestion, to ameliorate my research guilt by resolving to read at least a paper a day, in addition to the existing output lower limit of one page a day of writing (prose, not technical) that I have been experimenting with for the last week or so. I am, of course, in no way guaranteed to learn anything in particular by making such a mechanical requirement of myself, but I think I'll be no worse off maintaining a constant in- and out-flow of stuff.

Databases today was spontaneously pretty cool. We went over an data structure for fast update and query of n-dimensional data points inspired by B-trees, called R-trees.

---

In other news, my car is still there.

Read [Pfenning, Momigliano 2002]. Should definitely read a few of the papers cited by it soon.

Had a bitterness-inspired idea for a short story during winter break, and I actually bothered writing it up just now. I guess 600 words is pretty freaking short for a short story, but eh. It means I'm still keeping up with the page-a-day output regimen, though, so... I declare victory.

Ŝi venis en la restoracion sola, ridetante ĝentile. Petis tablon por
du. Sidis. Mendis trinkaĵon. Alvenis iom post la trinkaĵo amiko de ŝi,
pli alta kaj bela, sed movante malpli gracia. Tiu salutis kore, prenis
la propran seĝon. La duopo babiladis feliĉe. Ili ne renkontis sin dum
ok-naŭ jaroj, ne vidis sin de post ili kunstudentas ĉe la
universitato. La alta virino malkuvris antaŭ semajno ke ŝi revizitos
ĉi-urben pro sia metia vagado, por intervjui iun, laŭsuperule
gravan. Ŝi ne ŝatus maltrafi la okazon vidi denove sian malnovan
amikon, do kontaktis ŝin kaj aranĝis la restoracian renkonton.

Kompreneble, estis multaj okazaĵoj kaj novaĵoj por interŝanĝi. La
frato de unu edziĝis; la libro de la alia havas ĵusan eldoniĝon. Jen
bildo de nove naskita kuzo; jen historieto de grava ŝtormo, kiu
preskaŭ disŝiris tegmenton for de la resto de la domo.

Unu faras ŝercon, kaj ambaŭ ridas. Ili silencas momente, kaj la tuta
restoracio kvietas samtempe, kvazaŭ simpatie. La malpli alta virino
rigardas malfikseme ekster fenestron. Ŝi ekparolis,

"Ĉu mi jam sciigis vin? Mia patrino transloĝiĝis en Parizon la pasinta
somero."

Ŝia voĉo brilas kun subita ĝojo, kaj samtempe ŝiaj malgrandaj fingroj
glate tiris unuopan haron foren de la antaŭo de ŝia vizaĝo.

"Ĉu vere? Mi kredis ke ŝi malamis vojaĝi," demandis la alta.

"Tute tiel estis! Sed ŝi fine venkis sian timon kaj foriri por viziti
eŭropon je la komenco de junio. Mi aŭdis ke ŝi tiel ekamegis Parizon
je la unua tago dum kiu ŝi vidas ĝin, ke ŝi serĉas kaj trovas
lueblan ĉambron, kaj decidas neniam foriri! Ĉu ne estas belan historion?"

"Jes, tamen iom stranga," ŝi ridis. "Ĉu via patrino bone regas la francan?"

La malalta virino prenis ŝian trinkaĵon per eto pli forto, kaj aspektas
zorgeme.

"Nu... mi kredas ke ne, sed... sed certe estas iom da anglalingvanoj
tie, ĉu? Mi supozas ke ŝi trafis tiuj. Certe ni usonanoj vizitas kaj
eĉ transloĝiĝis al eŭropajn landojn ĉiutage, do necesas esti homoj tie
por helpi tiujn. Oni certe ne povas atendi ke ni lernas ĉiujn tiajn
strangajn, malfacilajn lingvojn," ŝi ridis.

"Prave, mi supozas. Ĉiukaze, se vi parolas iam kun via patrino,
donu al ŝi miajn salutojn! La lastan fojon mi vidis ŝin estis... kiam?
La diplomatiiĝa ceremonio?"

"Mi kredas ke jes. Mi ne aŭdis ion el ŝi, tamen, de post ŝia foriro."
Ŝi ridis pli nervoze ĉi-foje. "Tro okupita, mi certas, por telefoni
min! Tro da ĝueblegaj faroj kaj aferoj, mi scias. Sed... mi pensas eĉ
ke mi vizitu ŝin. Jes, jes, mi havas feriajn tagojn kiujn mi povas
uzi. Mi uzu ilin dum iu semajno la venontan monaton vojaĝi al Parizo
kaj vidi mem la urbon!"

"Ĉu ĝi ne estus tro multekosta? Vi ankoraŭ repagadas viajn universitatajn
pruntmonojn, ĉu ne?"

"Jes, sed nenio pli gravu ol vidi mian propran patrinon, ĉu? Mi estu kun ŝi
se ŝi fartadas tiel bone nuntempe. Vera... paradizo tie, sonas kvazaŭ. Mi
ĝuas min tie, malgraŭ la kosto."

"He, bone, bone. Se vi volas tiel elspezi. Nu, mi iru al ĉi tiu intervjuo.
Ne tiel agrabla kiel Parizo, sed farenda laboro, ĉu komprenas?" La alta virino
ridetis belege kaj finigeme.

"Ha, mi komprenas bone. Ĝuu vian laboron laŭeble!"

"Mi ja faru! Adiaŭ, mia amiko. Ne forgesu saluti vian patrinon por mi."

"Adiaŭ, mi ne forgesos."

Ŝi ne forgesis tion, sed forgesis ĉion: forgesiĝis en la malvarmega
akvaro de la maro atlantika. Tago venis, en kiu ŝi ferias el laboro,
el soleco, el vivo, piedspuro post piedspuro, unue en la mola sablo,
poste en la akvon, ĝis ĝi glutas ŝiajn krurojn, manojn, ŝultrojn, kapon,
glutas ŝin tute, paŝinte al paradizo.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    Anonymous comments are disabled in this journal

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

  • 3 comments